Uitgelicht bericht

Welkom

Welkom aan iedereen die Frans en/of zijn werken kent. Wees alsjeblieft vrij om berichten of reacties te plaatsen die over Frans gaan, zoals herinneringen, anekdotes, foto’s en dergelijke. Ze mogen, inclusief eventuele afbeeldingen, ook gestuurd worden naar heptalogos@gmail.com. Ik zal ze dan voor je plaatsen.

De berichten op deze home-pagina staan op volgorde van plaatsing, de nieuwste bovenaan. Ze zijn ook allemaal te vinden in het menu bovenaan de pagina, dat is bedoeld voor betere overzichten van de werken, waarop je soms meermaals kunt doorklikken.

Crossroads

Hallo,

Onlangs vertelde Chris dat Frans een in memoriam site heeft. Met veel plezier heb ik deze prachtige site bezocht. Ik wil je hiervoor bedanken, hij zou er trots op zijn.

Frans was mijn buurman en een goede vriend. We hebben veel boeiende conversaties gehad.

Ik heb nog wat foto’s gezocht. Ze zijn in de Crossroads getrokken door Michel Verlinden. Ik hoop dat je ze kan gebruiken.

Groetjes,

 Suzy Gerarts

Felix

Het is ondertussen al meer dan twee jaar geleden dat Frans kwam te overlijden en bijna twee jaar dat in Den Billenkletser aan de Hoogstraat in Antwerpen een kleine reunie plaatsvond ter zijner nagedachtenis.  Heel vaak betrappen wij er ons op nog over Frans te spreken, hoewel wij hem toch maar goed drie en een half jaar hebben gekend. Ook “zijn” website, door u bestuurd, vereren we regelmatig nog met een bezoekje. Verrassend maar vooral tof dat er nog steeds nieuwe “herinneringen” bijkomen. Frans is dus nog niet vergeten en zo hoort het ook…

Waarom nu dit mailtje?

Lezende (op de website) over wat zowat de laatste “hobby” was van Frans, namelijk het maken van schoenen, schoot het me te binnen dat de merknaam “Felix” die hij zijn creaties gaf, aan de toog van café AMI aan de St. Katelijnevest in Antwerpen is “geboren”. Frans werkte in die tijd in het Felix-Pakhuis in Antwerpen in het kader van een tewerkstellingsproject voor twee jaar. Wars van gezag (wat niet negatief bedoeld is) botste hij er al vrij snel met zijn “oversten” zodat hij overgeplaatst werd naar de Politie aan de Oudaen waar hij wel zijn draai vond in een anti-diefstal project voor fietsen. Met de “bazen” daar werden zelfs vriendschapsbanden gesmeed.

Terug naar het Felix-Pakhuis. De korte periode dat hij er werkte werd hij in den AMI meestal aangesproken als “Felix”, een naam die bleef hangen ook nadat hij al lang uit dat museum weg was. Toen een label moest gekozen worden voor de prachtige schoenen die hij maakte werd, na overleg, dan ook gekozen voor “Felix”, meteen ook een verwijzing naar het “geluk”-zalig gevoel dat die schoenen garandeerden voor diegenen die ze droegen….

Tot zolang zijn ziekte en de behandeling ervan het hem toelieten is Frans den AMI, waar hij intussen enkele vrienden had bijgewonnen, blijven frequenteren. Enkelen onder hen zorgden er na zijn dood ondermeer voor dat zijn poezen een nieuwe thuis vonden…

Groetjes.

Germaine Vulners (uitbaatster van cafe AMI tot 9 augustus 2013) en Jos Stevens.

Portret Harry

Harry Koel

Een emotionele schok bij het vernemen dat Frans is overleden. Wij waren collega’s in de tandtechniek en werkten samen bij Tandtechnisch Laboratorium Appelhof in Deventer. Ook buiten het werk hadden wij contact. Frans was toen al een begenadigd schilder en was op divers vlakken erg creatief. Na de geboorte van onze eerste dochter heeft Frans een tekening van haar gemaakt en een jaar later in 1973 een portret van mij. Dit gebeurde in de middagpause bij mij thuis, “even snel een schets, stelt niets voor”. Voor mijn vrouw en mij was dit als een wonder. Het portret heb ik nog steeds in mijn bezit en kijk er nog dagelijks naar.

Toen Frans naar Amsterdam vertrok verwaterde het contact. Kort na het overlijden van mijn vrouw in 2009 zocht ik met Frans via Facebook contact. Wij spraken over de dingen die in ons leven plaats hadden gevonden. Het contact was heel openhartig en emotioneel. Beiden hadden wij het nodige meegemaakt wat ons maakte tot de mens die wij nu zijn. Ik was erg blij met het hernieuwde contact met Frans en merkte dat dat wederzijds was.Helaas was het een kort durend contact. Het laatste bericht dat ik van Frans ontving was dat hij zich van Facebook ging verwijderen en hoopte dat hij mij geen pijn had gedaan met zijn openhartigheid. Ik heb later diverse keren geprobeerd contact met hem te krijgen om juist het tegenovergestelde aan te geven. Het contact had voor mij erg veel waarde. Vanavond was ik weer aan het zoeken tot ik dit bericht las.

Sommige mensen verdwijnen uit je leven maar nooit uit je herinneringen. Frans was zeker een van die mensen die het verdienen om niet vergeten te worden.

Vriendelijke groet,

Harry Koel.

harry.koel@hotmail.com

P.S. De bijgevoegde foto van de tekening is niet in een optimale conditie. Hij is op spaanplaat gelijmd, door de jaren heen heeft de lijm de nodige vlekken achtergelaten. Maar ondanks dat blijft het voor mij een bijzonder geschenk dat ik koester.

Even terug

EVEN TERUG

In dit steriele huis,
met zoveel meer
dan een paar
mankemente mensen,
schuifel ik,
alleen en traag,
voor de vierde maal vandaag,
naar het glazen kot
beneden.

Heerlijk onverstandig even,
voor een sigaretje,
en een slok azijn,
iets dat witte wijn moet zijn.

Waarom?

Even terug,
uit dit steriele huis,
tussen merels symfonie
en ook wat mager groen,
het gevoel te voelen van:
even terug,
weer wat normaal te zijn.

Even maar …

(zaterdag 18 mei 2013)